कविता

कोखमा थिएँ, आइरन चाहियो

काखमा आएँ, रगतको खाँचो पर्‍यो

मान्छे नजन्मिँदै अभाव जन्मिने रहेछ

थाहा छैन भए कि भएनन्

अरू गुण बरु हस्तान्तरण

तर पुस्तौँपुस्तादेखि

बोक्दै आयो ‘जिन’ले अभाव

अभावमा

बाबाको निधारमा

नाम्लोले चित्र कोर्दो रहेछ

अभावमा

आमाको पेटमा

पटुकीले कविता लेख्दो रहेछ

अभावैमा

छानाका प्वालबाट

घामका किरणले इन्डोस्पकी गर्दा

झरीले तिनै तिनै छिद्र देख्दो रहेछ

बटुका बटुकाले गीत गाउँदा रहेछन्

अभाव उमेर रहेछ

छिटै बितेर चाउरी पार्छ गाला

अभाव छुरा रहेछ

चरक्क चिर्छ यात्राका पैताला

भित्ताका माउसुली,

कुनाका माकुरा झैँ रहेछन् अभाव

हाम्रा बाआमाले नि फाल्न नसकेका

गनेर नसक्दै अभावका आयाम

गनेर सक्यो सासले जिन्दगी

निकाल्न नसक्दै अभाव

निकाली सक्यो मृत्युले जिन्दगी

बाले अभावको लम्बाइ नापे

मृत्यु जति रहेछ थाहा पाए

मैले अभावको चौडाइ नापेँ

जिन्दगी जति रहेछ थाहा पाएँ

थाहा छैन,

मेरा कतिऔँ पुस्ताले सक्लान्

अभावको क्षेत्रफल निकाल्न ।

जलजला- ५, लेकफाट पर्वत